Açık konuşacağım. Hiç düşünmeden, kırılmadan, yorulmadan.
Açık-saçık değil. Ama çok açık.
Şimdi söylüyorum: "Bir yol açacağım". Yepyeni. Kalbimden. Dünyaya.
Geleni gideni olsun. En önemlisi içerideki kırık parçalar dışarı çıksın.
Ve öyle bir cümle kuracağım ki. Dünya dünya olduğunu unutacak. Çok açık konuşacağım. Herkes utanacak.
Açık saçık değil. Ama çok açık.
Benim adım; AÇIK.
Sanrılar.
Bir kaç sabit sessiz ve/veya üzücü güneş pırıltısı.
Bugün dışarı çıkarken kendimi bir kasaya iyice kitleyip öyle çıktım. Çevremde olan bitenleri duyumsamamak istedim. "Neden" diye sordum kasanın içinden. "Beni neden buraya kitledin". Sonra sadece "soru sorma" dedim dışarıdan. Bir yandan kasanın içerisinde ağlarken, diğer yandan bensiz olmanın verdiği heyecan ve/veya mutlulukla en çok gitmek istediğim yerlere gittim.
Sanrılar.
İşte bunun adını "Bensiz güzel bir gün" koydum. Herkesin yaşadığı, ama benim hiç yaşamadığım. Bulutlar, çiçekler, sessizlikler. Ve bazı sesler.
Geri döndüm sonra kasanın başına kilidi açtım.
Çok ağlamışım. Üzülmüşüm, acı çekmişim.
Bir yandan "bensiz güzel bir gün" geçirirken, Diğer yandan Bir kaç sabit sessiz ve/veya üzücü güneş pırıltısı haricinde birşey görmeden saatlerce üzülmüşüm. Kasadan çıkarken kendime baktım. Hiç acımamıştım kendime, kendimi bu kasaya kitlerken. Ne kadar mutluydum ve/veya ne kadar üzgün. Karşılıklı bakıştım kendimle, ve aynı anda birkaç cümle kurdum. Belli ki, ben, ne beni duydum, ne de, ben beni. Bazı sesler kulağımızdan geçmez.
Kalın ve Kapalı.
İki, üç, yedi ve ondört.
Ne Erotik, Ne Nevrotik ne de Sevgi, Saygı ve Huzur.
Binyediyüzdört, ikibinyüzkırkdört ve seksenbirbinSexandtheCity.
Dünya kadar ufacık, Kum tanesi kadar kocaman Kafam.
Durmadan ölüyorum. Ölmeden de Duramıyorum.
Sonunda bir rüzgar esiyor. Çok kapalı kaldı perdeler. İçime hiç ferahlık dolmadı. Şimdi hava güzel. Ama ben neredeyim? Sanki herşey Kalın ve Kapalı.
- Ne kadar uzağız herkesten.
- Çok fazla.
- Harika o zaman.
- Evet, uzun zaman olmuştu.
Her yer yemyeşil. Sanki usta bir ressam baş yapıtını yapmış gibi. Yeşilin her tonu arasında öbek öbek duran çiçekler de var. Rengarenk. Sadece yem yeşil doğa var. Bir de ikimiz.
Her yer o kadar yeşil ki. Çiçeklerin rengi ve tenimizin rengi olmasa kör olduk diye düşüneceğiz. Bir de gök yüzü masmavi. Bulutlar. Pamuk gibi.
Tenimizin rengi. Yeşilliklerin üzerine uzanınca parlıyor sanki.
Bu büyülü. Kimse yok. Hiç Kimse yok. Yeşil. Çiçekler. Mavi. Bulutlar. Tenimizin rengi. Parlıyor.
Sonra maviye doğru yükseliyoruz. Bulutların yanından geçiyoruz.
Biraz sonra o ses... Gözlerimizi yavaş yavaş açtığımızda, tüm renkler yerinde.
Bu gülümseme her şeye değer. Sanki usta bir ressam baş yapıtını yapmış gibi.
Kaskatı bilincimde yanıyordu. İki kelime düşündüm sadece. Bir başka kelimeyi inat ettim ve düşünmedim. Aklımdan geçti. Ama düşünmedim. İnattan. İlk kelime çok sıcaktı. İkincisi ise çok bilinçliydi.
Umursamazdım aslında normal şartalrda. Bir parçam olmasına da izin vermezdim. İki duvarın arasında çok fazla sıkışmıştım. Nefesim kilitlenmişti. İki kelime düşündüm. Buz gibi soğuktu hava. İki kelime düşündüm. O iki duvarı kelimelerden birisi yaptım. Buz gibi soğukta, bilincimi kaybederken, bana gereken iki şeyi o duvarlar yaptım. Çıkabilirdim ordan. Biraz çabalasam çıkabilirdim. Ama çıkınca ne değişecekti? Buz gibi soğuktu. Bir süre sonra gözlerim tamamen kapanacaktı. Bilincimi kaybetip baygın bir hale gelecektim. İki kelime düşündüm. Bir başka kelimeyi düşünmedim. İnat ettim düşünmedim. Sıkışıp kalmıştım. Çok soğuktu. Bilincimi kaybediyordum. Kelimelerden birisi Ateş. Ateş Duvarı. Soğuğu o duvar yenecekti. Diğer kelime Şuur. Şuur duvarı. Bilincimi o duvar açacaktı. Ben ise ikisinin arasında sıkışmış, donarak bilincimi kaybetmiştim. Bir kelime daha vardı. Ama inat edip onu düşünmedim. Hemde hiç.
Beş gün kendi kendime dünyayı keşif yolculuğuna çıktım. Çok acı var. En büyük keşfim bu oldu. Çok acı var. Yürüyerek dolaşmadım dünyayı. Uçarak da dolaşmadım. Ağlayarak dolaştım. Karayolundan gitmedim. Gözyaşı yolundan gittim. Bazılar kendileride acı çekiyor olmasına rağmen diğerlerini kullanarak gözyaşı yolu yapmış. İnsanlar ölmüş. Öldürenlerde bu yolun mimarı olmuş, ölenlerde.
Ben çıktığım yolculukta güzellikleri keşfetmek istemiştim. Çok güzel yerleri, yeşillikleri, güzel kokuları, serin nehirleri, masmavi gökyüzünü görmek istemiştim. Böyle ummuştum. Geziye çıkarken çok iyi hazırlamıştım kendimi. Tüm notları tutacaktım. Televizyonu kapatıp, kapıyı kilitleyip çıktım. Yolculuğumdan herkesin haberi olmuş. Bana dünyayı keşfetmem için gözyaşı yolunu getirdiler.
Girerken korkmadım. Yardım etmek istedim gördükçe. Çaresizce seyretmekten başka birşey yapamadım. Ağladım, Seyrettim.
Herşeyi ellerinde tutanlar engel olmuşlar. Seyretmekten başka çare bırakmamışlar. Beş gün gözyaşı yolunda ilerdim. Duramadım. Dünyayı keşif yolculuğumu bitirmek zorundaydım. Neler neler gördüm. Acı. Keşfedilecek tek kalan şey. Çünkü, diğerlerini keşfedip acıya çevirmişler.
Beş gün bittiğinde döndüm. Acıların deneyimiyle. Kapının kilidini açtım. Koltuğa oturdum. Güneş yeni doğuyordu. Hayat Günü. "Bu günün adı Hayat Günü olsun" dedim.
Günlerin Sonunda Hayat Günü. Şimdi karşı durmak çok zor. Kapıları kilitleyip durmakta çok zor. Hayat Günü Nasıl geçecek?
Cehennemin buz çağını yaşarken, aklım bu yıkıcı ortamda kendini kaybetti. Bulamadı. Buz çağı bitip, cehennemin kapısına yaklaştığımda hala umutsuzdum. Umutsuzduk. Kalbim ve aklım düşman olmuşlardı.
Şizofreni. Nevrotizm. İkisi arasında yorulup kalacaktım bu süreç içinde. Kalbim sevecek, Aklım sınır koyup herşeyi tutsağı haline getirecekti.
Çok sonralarda çıkacaktı aralarındaki savaş. Çok sonralarda da farkedeceklerdi düştükleri tuzağı. Nasıl hayatımı zor hale soktuklarını. Nasıl beni çekilmez hale getirdiklerini çok sonra farkedecekler.
Nâçare, ben onların savaşında yara alan tek taraf olurken, onlar daha çok zarar vermek isteyecekti. Başka kalpler ve akıllar da yara almalı diye düşünecekler, düzenli bir plan yapıp, uygulamaya koyacaklardı. Düşman olmalarına rağmen, bu işbirliğine gitmekten çekinmeyeceklerdi.
Cehennemde buz çağı bitti. Ben cehennemden kurtuldum. Bahara çıktım. Yeni baharlara yol aldığımı zannederken kalbim ve aklım savaşa girdi. Ben bu savaşta çok yara aldım. Zarar da verdim. Herşeyin kötüye gittiğini farkettiğimde, biraz geç kalmıştım.
Telafi mümkündü. Şimdi yenilenme zamanı.
Çok istedim. Rutinden kurtulmayı. Düzen içnde olmayı. Ama rutin olmamayı. Bir adım ilerlemeyi her seferinde.
Şimdi geriye baktığımda ilerlemişim. Birşeyler yolunda gidiyor. Düzen, genel olarak var. Ama rahatsızlık veren bir şeyde var. Rutinlik. Daha hızlı ilerlemek istiyorum.
"Kim sorabilirki kendi kendine hatalarının derinlerindeki soruları?"
"Belki birimiz denemiştir bunu"
"Çok zor"
"Ama Mecburi"
"Ne olacak?"
"Bilmiyorum"
"Kim biliyor?"
"Kim bilir?"
2011- İnsanlık Tarihinin en kötü dönemi
2012- Yapılan kazılarda bulunan farklı bir "tür"
2013- Dünya düzeninde çok önemli değişiklikler
2015- 3. dünya savaşı
2021- Enerji maliyetlerini çok aza indiren sistemler
2022- Bazı milletlerin yok oluşu, Yerine yeni birleşmiş milletlerin oluşumu
2027- Yaşam standartlarında değişiklikler
2030- Önceden keşfedilip, fakat ortaya çıkarılmamış yüksek teknolojilerin ortaya çıkarılması ve insan yaşamının alışık olmadığı teknoloji ve ortamda yaşaması
2040- Para'nın ortadan kalkarak her insanin kredi ya da kontor gibi bir barkodunun olması
2042- Eğitim sistemlerinde genel düzenlemeler
2046- Tüm Dünya'da Sigara üretimi durdurulması
2054- Yeni ve güncel olanlardan tamamen farklı bir iletişim sistemi
2070- Yaşama alanlarında yeni eğilimler
2111- Uzayda yaşayan Aileler
2217- Teknolojiden soğuma dönemi
2241- Tüm Dünya'da Barış
2249- İnsanlığın farklı bir alana yönelmesi ve o alanda gelişme süreci
2320- İnsanlık Tarihinin en parlak dönemi
Bu yazıya yada bu sayfaya Yorum olarak ""Tarih- ve Tek satırlık kehanetinizi"" ekleyin yada jegraphy@gmail.com adresime mail atın, istediğiniz kadar kehanet gönderenbilirsiniz. listemiz büyüsün. Eğlencelik.
NOT: Biriken Yorumları Toplu Halde Belli Aralıklarla yazıya Ekleyeceğim.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayınız.
Giriş, Gelişme, Sonuç. Cümle içinde kullanılabilecek beyhude kelimeleri içeren bir anlamsızlık bütünüydü tüm bu oluşan. Ama her şeye rağmen her bir kuralı doğruydu. Konuşmak hiçbir işe yaramıyordu. Bu cümleler paragraf olduklarında da anlamsızdı. Denediler. Ben denemek istemedim. Bir hedef yoktu. Sonuç yoktu.
Ben kapıda görünen her sanrıyı isimlendirmekle görevliydim. Belli kalıpları bozmadan, uyum kurallarına uyarak, türemiş yada bileşik isimler buluyordum. Notunu alıyordum. Bunlardan bazıları şöyleydi: Alansalar, Komutlu, Böcüşakir, Nedenselim, Yanlıyalan. Günde bir yada iki isimlik işim oluyordu. Bedenimin içe sarmal yapısı benim hareketimi güçleştirdiği için, düşünme yeteneklerim çok ileriydi. Sonunda beklenen oldu. Tüm beyhude kelimeleri yeniden düzenlemem için bana verdiler. Bu benim hak etmediğim sıradan bir görev olacaktı. Hayatım artık standardize olmuştu. Planlarım arasında olmasını beklediğim bir evrim değildi. Gelişme yoktu.
Karamsar olmamak en iyisiydi. Sakin olmalıydım. Beklide bu işi çok hızlı bir şekilde yaparak 15-20 dakikada bitirebilirdim. Kelimeleri şöyle bir inceledim en başta. Azonşes, Dekantaru, Mecikkike, Suknemtel, Teminamav, Zajah. Karamsarlığa kapıldım. İşin içinden çıkmak mümkün değildi. İşe başlayabilmem için bir kapı bulmalıydım. Başlangıç için bir giriş olmalıydı. Bulamazsam bu işi yapmayabilirdim. Giriş yoktu.
Can Egridere Blog:
www.jegraphy.com/fihrist
Güneş ışıklarını serin sular soğurdu.
Bomboştu kumsal. Alabildiğine genişti. Hiçbir şey yoktu.
Sadece kum. Su. Güneş.
Güneş yakacak kadar yoktu. Sudan çıktık sonra. Rüzgar yoktu.
Sadece su. Güneş. Kum.
Kumlar serindi. Sırılsıklam uzandık kumlara. Birbirimize temas etmeyen yerlerimize incecik kumlar yapıştı. Yuvarlandıkça daha da çok yapıştı. Sonra, biz birbirimize sürtündükçe parça parça döküldü. Hiçbir şey yoktu üzerimizde de.
Sadece güneş. Kum. Su.
Su, üzerimizde terimize karıştı. Suya girdik sonra. Güneş ışıklarını serin sular soğurdu. Terimiz gitti. Kumlar gitti. Gece oldu. Güneş gitti. Bizde gittik. Su kaldı. Kum kaldı.
Su, kumların üzerine uzandı. Kum suyun içine karıştı.
Can Egridere Blog:
www.jegraphy.com/fihrist
Sesler değildi önemli olan. Sesler zaten hep vardı. Biz sessizdik. Düzen bizi kullanmaya elverişliydi. Sonunda fark ettik ve karşı çıktık. Geç kalmıştık. Düşündük. Artık gitmemiz gerekiyordu. Yola çıktık. Yol sessizdi. Biz sesliydik. Sesler önemli olandı artık. Eskiden ses yoktu. Biz sesliydik. Düzeni kullanabilirdik. Yoldaydık. Geri dönemezdik. İçimizden birisi fark etti yanlış olduğunu bir şeylerin. Ama kendine bile söyleyemedi tam olarak. Gururuna yediremedi. Yaptığının saçma olduğunu biliyordu. Arkasında durması gerekiyordu yaptıklarımızın. Hepimiz zehirli gibiydik. Belki bazıları da bunun farkındaydı. Ama karar verilmişti. Yoldaydık. Geri dönemezdik. Sesliydik. Gururluyduk. Sesler değildi önemli olan. Yaptıklarımız hataydı çünkü. Sonunda sessiz kaldık. Düşündük. Durduk.
Bir köpek olduğunu zaten biliyordu herkes. Kendisi de biliyordu. Ama bunu kabullenmek bir yenilgi olurdu. Çirkefliği hiç bitmedi. İğrenç köpeğin pisliği hiç bitmedi.
Her görüşümde yüzünden damlayan pislikleri ayağı ile yere dağıtırdı. Ellerinde büyüyen mantar ağaçlarını o pislik yüzünde gezdirirdi. 2 ay boyunca aç kaldı. Zarar verdi çevresine bu süreç içinde.
Paranoyak sanrıları arasında duyamadığı bi kelimeydi, "insanlık"... Anlamda veremezdi. Bu köpek, insanlara zarar verebilmek için eğitilmişti, sessizlik sokağının azgın zulümcüleri tarafından.
Can Eğridere Blog:
www.jegraphy.com/fihrist
Bir düdük düşünün. Çalmayan, ama diğer herşeyi düdük sanan. Düdük dediğin çalmaz mı?
Hep düşündüm. Neden yaşamlarında mutlu olmayı beceremeyenler, başkalarını da mutsuz etmeye gayret gösterir. İnsan, doğası gereği hep bir derece yukarıda olmaya, üstün olmaya çalışır. Beceremediği zamanlarda ise yukarıda olanların paçalarına yapışıp onları aşşağı çekmeye çalışır. Bu durumda eşitlikten yana olduğunu mu söyler? Çocukluğundan kalma acılarını yaşamaktadır bu hedefine ulaşamayan insanlar. Otuz küsür yaşında hala hedeflerini sayıklamaktadır. Raya oturamamış ve raydan çokça uzaklaşmıştır.Aslında 10 sene önce olması gereken yerdedir. Ama belli etmez. Biraz sonra çıkarırsın, onun davranışlarını 8 yaşındaki yeğenine benzettiğini. Senin paçana yapışmıştır bu bünye, ve içindeki 8 yaşındaki ruh. Üstüne üslük pisliğe bulanmıştır. Elini attığı herşeyi de mahfeder.
Hep düşündüm. İyi niyetimle hep düşündüm. Düdük mutlaka Çalar...
Can Eğridere Blog:
www.jegraphy.com/fihrist
